حكیمی پسران را پند همی داد كه: جانان پدر! هنر آموزید! كه ملك و دولت دنیا اعتماد را نشاید و سیم و زر درسفربر محل خطراست یا دزد به یك بار ببرد یا خواجه به تفاریق بخورد . اما هنر، چشمه زاینده است و دولت پاینده و گر هنرمند از دولت بیفتد غم نباشد. كه هنر در نقش خود ،دولت است، هر جا كه رود قدر بیند و در صدر نشیند ، و بی هنر لقمه چیند و سختی بیند.
